در استاندارد 2800 و همچنین اغلب اسناد و تحلیل های خطر لرزه ای انجام شده، شهر اهواز منطقه ای با خطر لرزه ای متوسط گزارش شده است. پیشینه موجود از لرزه خیزی منطقه نیز مؤید این مطلب است. این اسناد و اطلاعات با وضعیت گسلی منطقه که خصوصاً در سال های اخیر بهتر شناسایی شده است هم خوانی چندانی نشان نمی دهد. این عدم تطابق در برخی مطالعات متأخر نیز دیده می شود. در این مقاله "بررسی جامعی" از لرزه خیزی منطقه اهواز در حوزه تحلیل خطر احتمالی زلزله ارائه شده است. بر اساس نتایج این مطالعه و با توجه به عبور گسل فعال اهواز با طول بالای 100 کیلومتر شواهد موجود از زلزله مخرب گذشته در منطقه، به نظر می رسد بازبینی اساسی در خطر زلزله شهر اهواز ضروری است. تحلیل خطر زلزله تعینی بیشینه شتاب تا حدود g0.66 را برای بازه زمانی نامشخص، تحلیل خطر احتمالی بیشینه شتاب g0.16 تا g0.29 را برای زلزله طرح و g0.33 تا g0.61را برای زلزله شدید می دهد. به این ترتیب پیشنهاد می شود که برای تأمین ایمنی شهروندان، شهر اهواز در زمره شهرهای با خطر بالای لرزه ای لحاظ شود. این مطالعه پرانتزی در زمینه خطر زلزله شهر اهواز باز کرده است و عبارت "بررسی جامع" با توجه به نبود زیرساخت های اطلاعاتی زمین شناسی لازم ناقص است. برای رسیدن به نتایج قابل اعتماد تر و بستن این پرانتز با لحاظ مسائل مالی، اکیداً توصیه می شود که در این زمینه تحقیقات زمین شناسی و ژئوفیزیک دقیق تر با تمرکز بر روش های تفصیلی پارینه لرزه شناسی و با تأکید بر تعیین دقیق مشخصات گسل اهواز صورت گیرد.

در نواحی بیابانی ایران بدلیل موقعیت خاص جغرافیایی، فیزیوگرافی و حاکمیت شرایط اقلیمی خشک، فرسایش بادی غالب بوده و بیش از 30 میلیون هکتار در سیطره تپه ها و پهنه های ماسه ای و اراضی بدون پوشش گیاهی هستند. خصوصیات دانه بندی یکی از ویژگی های مهم در اغلب مطالعات فرسایش بادی و یکی از پارامترهای مهم در مکانسیم حرکت، انتقال و ترسیب و گسترش تلماسه ها است؛ بنابراین آنالیز اندازه ذرات، کاربرد مهمی در منشأیابی رسوبات، تاریخچه انتقال و رسوبگذاری دارد. با توجه به وسعت زیاد تلماسه در استان خوزستان، ضروری است که بررسی جامع و به هنگامی از تپه های ماسه ای استان و تعیین همبستگی این مشخصات با سایر ویژگی های مورد نیاز چون مسافت حمل انجام گیرد. بنابراین در این تحقیق با برداشت بیش از 200 نمونه سطحی از تلماسه ها در راستای شمال غربی به جنوب شرقی، خصوصیات دانه بندی تپه های ماسه ای خوزستان مورد بررسی قرار گرفت. ابتدا براساس گسل اهواز استان را به دو نیمه غربی و شرقی تقسیم کرده، مقایسه پارامترهای میانگین قطر ذرات، دامنه تغییرات ذرات، متوسط جورشدگی، متوسط کج شدگی و سپس متوسط فاصله حمل ذرات مورد تحلیل و سپس کل نمونه ها برای پارامترهای یاد شده در راستای بخش غربی شرقی مورد بررسی مجدد قرار گرفتند. نتایج نشان داد دامنه قطر ذرات در تپه های ماسه ای غرب رودخانه کرخه بین 87/2-14/2 فی (136 تا 226 میکرون) و در شرق بین 05/3-16/2 فی (120 تا 223 میکرون) متغیر است. جورشدگی ذرات در نمونه های تپه های ماسه ای خوب و نسبتاً خوب بوده است(71/0– 35/0 فی) و کج شدگی قطر ذرات در محدوده تپه های ماسه ای اغلب به طرف ذرات ریز و به عبارت دیگر کج شدگی مثبت در مقیاس فولک (1/0 تا 1 فی) نشان می دهند. متوسط فاصله حمل دارای 4 رده، شامل 3، 5/12، 35 و 125 کیلومتر است که نشان دهنده فاصله حمل بین 20 تا 50 کیلومتر و متوسط فاصله جابجایی 35 کیلومتر در تپه های ماسه ای غرب گسل اهواز است. در تپه های ماسه ای شرق گسل اهواز نیز فاصله حمل بین 50 تا 200 کیلومتر و متوسط فاصله جابجایی 125 کیلومتر می باشد. براساس مطالعات دانه بندی منشاء ذرات تپه های ماسه ای استان خوزستان نزدیک و یا محلی بوده و منشاء بیشتر ذرات در قطاع شمال غربی و غرب می باشد.

اکثر شهرهای میلیونی نزدیک گسل های فعال واقع شده اند. حرکات زمین در حومه گسل های فعال به دو پارامتر اصلی امتداد گسیختگی و تاثیرات تغییر مکان ماندگار وابسته هستند. بنابراین، این دو پارامتر برای طرح مقاوم سازی زلزله و کاهش خطر لرزه ای مهم می باشند تا بتوان مشخصات حرکات توانمند زمین در حوزه نزدیک گسل را در کلان شهرها ارزیابی کرد.در این مقاله، حرکت زمین در حوزه نزدیک گسل با استفاده از مدل سینماتیکی شهر تهران، پایتخت ایران مدلسازی شده است. شهر تهران در امتداد گسل شمال تهران (NTF)، که بعنوان یک چشمه لرزه ای احتمالی فرض شده بوده گسترش یافته است. مدلهای سینماتیکی یکی از روشهای موثر برای مدلسازی حرکات توانمند زمین بلند پریود شامل لغزش ناهمگن برروی گسل (اسپریتی) و زمین شناسی زیرزمینی می باشند. در اینجا، حرکات زمین در حوزه نزدیک گسل بر اساس نمایش NTF فرضی با استفاده از مدل سینماتیکی گسل محدود بوجود آمده است. پس، تغییرات پارامترهای گسلش از قبیل زمان فرآیش، حداکثر لغزش، سرعت گسیختگی و فاصله ساختگاه تا گسل برروی مشخصات پالس حوزه نزدیک بطور عددی آزمایش و بحث شده اند.

منطقه مورد مطالعه شامل ایالت زمین شناسی فارس (زاگرس خاوری) حدفاصل گسل کازرون و رازک است. بررسی وضعیت تکتونیکی پی سنگ، هدف اصلی این مقاله بوده است. برای این منظور، کلیه کارهای قبلی جمع آوری و بررسی گردیدند. از سوی دیگر داده های زمین شناسی و زلزله شناسی نیز جمع آوری شده و با تفسیر داده های ژئوفیزیکی موجود تلفیق گردیدند. بدین ترتیب آشکار گردید که ایجاد بلندی ها و فروافتادگی ها به شکل پی سنگ مربوط است و ناهنجاری های مغناطیسی مهم نیز بر مرزهای ساختاری منطقه منطبق هستند.درنهایت بر اساس مجموع شواهد، پی سنگی بودن گسلهای رازک، نظام آباد، سبزپوشان و کره بس در منطقه مورد مطالعه، قابل اثبات است.

گسل ترود واقع در 110 کیلومتری جنوب دامغان با راستای تقریبی WSW-ENE در پایانه باختری خود راستای تقریبی EW به خود می گیرد. در این منطقه پایانه، ساخت هایی مشاهده می شود که نشان دهنده الگوی ویژه پایانه گسل های راستالغز است. این ساخت ها از نظر راستا کلا دو دسته می شوند. ساخت هایی با راستای تقریبی S-N که به طور عمده ساخت های فشارشی مانند راندگی ها و چین های ماکروسکوپی با گرایش (vergence) عمده به سوی باختر هستند و در سنگ های پالئوزوییک و مزوزوییک دیده می شوند. همراه با این ساخت ها، ساخت های برشی راست بر و عادی نیز با همین راستاها وجود دارند. همچنین ساخت های مزوسکوپی مانند ریز چین ها، برگوارگی ها و خطوارگی های مرتبط با ساخت های ماکروسکوپی جز این گروه هستند. دسته دوم ساخت هایی با راستای میانگین NE-SW هستند که شامل چین هایی ملایم و راندگی های جوانتر هستند و در کل گرایشی به سوی جنوب نشان می دهند. این ساخت ها در سنگ های سنوزوئیک و جوانتر آشکارتر هستند. با این حال در سنگ های قدیمی تر نیز تغییرات ساختاری چشم گیر به وجود آورده اند. جهت رشته کوه ترود و گسل ترود، اصلی ترین سیمای ساختاری منطقه، نسبت به نیروهای حاصل از هم گرایی صفحه های عربستان - اوراسیا و فشارش و چرخش بلوک لوت و حرکت گسل های پیرامون آن به گونه ای است که دگرریختی در رشته کوه مزبور به صورت ترافشارشی (transpression) است. جهت لغزش در این سیستم ترافشارشی در طول زمان دستخوش تغییراتی شده است که علت آن تغییر راستای محلی میدان تنش به واسطه چرخش ها و حرکات فوق بوده است. همانند بیش تر مناطق ترافشارشی، واتنش در برخی نقاط این منطقه به دو مولفه برشی و فشارشی هم زمان یا در دو زمان مستقل از هم تقسیم (partitioning) شده است و ساخت های مربوطه به وجود آمده اند. ساخت های فرعی دیگری مانند شکستگی های نوع ریدل و P و چین های منطبق بر الگوی زمین ساخت راستالغز (wrench tectonic) که جهاتی غیر از شمالی - جنوبی و / یا شمال خاوری - جنوب باختری دارند مانند اغلب پهنه های برشی، در این منطقه نیز وجود دارند.

در این تحقیق برآورد خطر لرزه ای شهر ساوه به روش احتمالاتی انجام شد. محدوده شهر ساوه در زون ایران مرکزی واقع شده و فعالیت لرزه ای متوسط دارد. بر اساس مطالعات لرزه خیزی و لرزه زمین ساخت انجام گرفته در این تحقیق، نزدیک ترین چشمه لرزه زا به این شهر گسل البرز است که از مرکز شهر ساوه عبور می کند و انتظار می رود بیشینه شتاب را برای این شهر ایجاد کند. اما پس از تحلیل های مربوط به جدایش خطر لرزه ای، مشخص شد که گسل ایندس، با فاصله های 21 کیلومتر از شهر، 12/45 درصد خطر برای شهر ساوه را تحت کنترل خود دارد و در واقع زمین لرزه کنترل کننده در دوره بازگشت 475 سال را به وجود آورده است.

در این مقاله برای طراحی شبکه مانیتورینگ GPS برای گسل بم روشی بر مبنای بهینگی دقت برآورد پارامترهای مکانیکی و زمین شناسی گسل و هزینه ارائه شده است. الگوی الاستیک مورد استفاده تابعی از پارامترهای مکانیکی گسل واقع در یک محیط الاستیک و همگن است. این پارامترها عبارتند از عمق قفل شدگی و سرعت لغزش.تابع هدف برای بهینه سازی ترکیبی از دقت نهایی پارامترهای فوق و هزینه، باتوجه به قیود زمین شناسی است. باتوجه به اهمیت محل استقرار ایستگاه و پایداری نسبی محل نصب آنتن گیرنده GPS، با استفاده از نقشه های رقومی زمین شناسی قیود زمین شناسی در طراحی لحاظ شده و مکان های با استحکام بالا جهت نصب ایستگاه تعیین شده است. الگوریتم ژنتیک با پارامترهای پیوسته و مقید برای حل مساله بهینه سازی استفاده شده است و به کمک این ابزار که یک روش هوشمند جستجوی تصادفی است و از ساز و کار ژن ها و کروموزوم ها در موجودات زنده و نحوه تولید مثل آنها الهام گرفته است تابع هدف کمینه و پارامترهای مختلف از جمله موقعیت ایستگاه ها تعیین شده اند.